- خودموني

هر كدوم از ما آدمها آرزوهايي براي خودمون داريم ، كوچيك يا بزرگ . به بعضي از اونها رسيديم و به بعضي هاش هم نرسيديم اما به محض اينكه به ي آرزو مي رسيم و رويامون رنگ واقعيت به خودش ميگيره شروع به فراموش كردن مي كنيم ، فراموش مي كنيم كه براي رسيدن به اين آرزومون چه كسايي بهمون كمك كردن يا چه تلاشهايي خودمون كرديم ، خدا به آدم فراموشي داد تا مصيبت هاش رو فراموش كنه اما ما تنها چيزي كه به دست فراموشي نسپرديم همون مصيبت ها و دردهامونه ، فراموششون مي كنيم اما باز بر مي گرديم و سراغشون ميريم ، به جاي اون ، خوبي هاي ديگران رو زود فراموش مي كنيم و وقتي به آرزوهامون ميرسيم بعد از ي مدتي انگار نه انگار كه همچين آرزويي داشتيم  و دوباره دنبال ي روياي جديد مي ريم  ، اما تا کی ؟

شايد بهتر باشه همين الان وايسيم و ي نگاهي به خودمون و زندگيمون بندازيم ، درسته شايد زندگي ما ايده آل نباشه و با ايده آل ما كلي فاصله داشته باشه ، اما يادمون باشه كه اين زندگي رو ما براي خودمون ساختيم نه كس ديگه ، آخه ي اتفاق بدي كه ميوفته ميذاريمش پاي سرنوشت و خودمون رو گول ميزنيم و خودمون و ديگران رو مي خوايم متفاعد كنيم كه تو اتفاقي كه افتاده ما دخيل نبوديم و دست سرنوشت ما رو وادار به كاري كرده و به گردن اون اتفاق ی پلاک سرنوشت من این بود میندازیم و میذاریمش تو بایگانی ذهنمون .

زندگی برای تک تک ما ها سختی داشته و بعد از این هم خواهد داشت ، هر کدوم از ما ی جوری سختی می کشیم و هیچ کدوممون تو ایده آل خودمون زندگی نمی کنیم ، پس بهتره به جای غر غر کردن و ناله کردن از زمین و زمان از این که هستیم شاکر باشیم و همینطور از اینکه نفس می کشیم و هنوز فرصت داریم تا خیلی چیزها رو عوض کنیم .

شايد بهتر باشه بجاي حرف زدن به اين فكر كنيم كه حرفهامون رو به عمل نزديكتر كنيم ، ي نگاه كه بندازيم مي بينيم حرفهايي زديم كه عمل نكرده موندن ، حالا براي يكي زياد و واسه يكي كمتر ، اما هست .

نوشته ي بالا رو بيشتر از همه برای خودم نوشتم .

                                           کیمیاگر

- دوستای گلم ببخشید که بهتون سر نمی زنم این چند روزه ، حالم خیلی خوبه اما رو نوشته هایی که می خونم تمرکز ندارم و دوست ندارم نوشته های هیچ کدومتون رو سر سری بخونم ، به محض اینکه بتونم بخونم به تک تکتون سر میزنم .

مراقب خودتون باشین

اگه کسی رو دوست داریم اون رو همونجوری که هست قبول داشته باشیم ، با تمام خوبی ها و بدی هاش نه اینکه خوبی هاش رو دوست داشته باشیم و اگه بدی یی داشت تنهاش بذاریم یا سعی کنیم اون طوری که خودمون می خوایم عوضش کنیم .

می شه کمک کرد به کسی که راه کج نره و خصلت های بدش رو اصلاح کنه اما اینکه بخوایم اون طرف اون جوری باشه که ما می خوایم این اسمش چیز دیگه ای می شه و با دوست داشتن واقعی کلی فرق داره .

- خدایا روز به روز دارم ازت فاصله می گیرم ، کمکم کن .

تذکر : من اینجا قصد نصیحت کردن هیچ کسی رو ندارم و فقط می نویسم ، همین و بس .